Msza a ideał rycerski

W czerwcu 1918 r. pisał: "Świętość potrzebna do odprawiania Mszy świętej". A w dwa lata później, już jako kapłan: "Pół dnia dziękczynienia, pół przygotowania do Komunii świętej", przy czym przygotowanie i dziękczynienie rozumiał też jako "dobre wypełnienie obowiązków". W dziękczynieniu bezpośrednim nie zapominał, by Jezusowi "powiedzieć, co boli, poradzić się". Pamiętał też o dobrej intencji, na którą położył nacisk św. Pius X, wydając dekret o częstej Komunii świętej.

"Jedną z najlepszych intencji - notował jako kleryk - jest gorące pragnienie nabrania siły, wzmocnienia się dla łatwiejszego wypełnienia woli Bożej".

Św. Maksymilian chciał, by przy ołtarzu towarzyszyła mu Matka Najświętsza. "Niepokalana - pisał w czerwcu 1918 r., w sobotę po uroczystości Najświętszego Serca Jezusa - zna sekret połączenia się najściślejszego z Sercem Pana Jezusa". W wigilię Bożego Narodzenia 1918 r. notował: "Przyjmuj Pana Jezusa w Komunii świętej i wszystko z rąk Jego z pokorną dyspozycją Najświętszej Maryi Panny przy Zwiastowaniu: «Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego»".

Znamienne jest postanowienie św. Maksymiliana, uczynione podczas medytacji w ostatnim dniu pierwszego roku kapłaństwa: "Niech Pan Jezus żyje w tobie. Miłość Pana Jezusa przez miłość bratnią, aby Pan Jezus żył i królował we wszystkich. MI". Wiedział, że żyjąc Jezusem, mocą Jego łaski i według Jego wzoru jak Niepokalana, będzie skutecznie promieniował na otoczenie i wpływał na cały świat, zdobywając go dla Serca Jezusowego. Urzeczywistni w ten sposób najłatwiej ideał Rycerstwa Niepokalanej.

Teresa M. Michałek, FN / red.