MARYJA!

16-letnia pielgrzymka do Niepokalanowa niebieskiego
DAROWIZNA
SŁUCHAJ ON-LINE
POGOTOWIE MODLITEWNE
Termomodernizacja

16-letnia pielgrzymka do Niepokalanowa niebieskiego

W poniedziałek, 15 maja 2017 r., w Godzinie Miłosierdzia, po 16-letnim cierpieniu, spowodowanym wypadkiem samochodowym, odeszła do Niepokalanowa niebieskiego s. Maria Kolbe Kwiatkowska ze Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rycerstwa Niepokalanej. Była jedną z pierwszych Polek w zgromadzeniu sióstr rycerek, w którym przeżyła 30 lat. Formację wstępną przeżywała w Japonii pod okiem założyciela sióstr rycerek o. Mieczysława M. Mirochny OFMConv - ucznia św. Maksymiliana. Po złożeniu pierwszych ślubów zakonnych w 1987 r. powróciła do Polski do tworzącej się wspólnoty tzw. Niepokalanowa żeńskiego w Strachocinie. W zgromadzeniu pełniła różne zadania. Była m.in. pierwszą redaktorką wznowionego przez franciszkanów w Niepokalanowie czasopisma dla dzieci Mały Rycerzyk Niepokalanej.

Pogrzeb s. Marii Kolbe odbył się we wtorek, 17 maja 2017 r., w kościele parafialnym św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Strachocinie - miejscu urodzenia św. Andrzeja Boboli, Patrona Polski. Uroczystościom pogrzebowym przewodniczył ks. bp Stanisław Jamrozek. Obecni byli także delegaci Rycerstwa Niepokalanej z Polski z prezesem narodowym MI o. Stanisławem M. Piętką. Homilie wygłosił ks. Józef Niżnik - opiekun duchowy sióstr rycerek.

Życiorys s. Marii Kolbe Kwiatkowskiej

Anna Kwiatkowska ur. 10 września 1951 r. w Olszanach, w parafii Trójcy Świętej (diec. świdnicka) z rodziców Jana i Eugenii z domu Fernezy. Miała troje rodzeństwa: dwie siostry i brata. Po ukończeniu szkoły podstawowej w Międzyrzeczu i liceum ogólnokształcącego w Strzegomiu, rozpoczęła w 1969 r. studia na Uniwersytecie Wrocławskim - na Wydziale Nauk Przyrodniczych ze specjalnością kartografa. Następnie była zatrudniona w Państwowym Przedsiębiorstwie Wydawnictw Kartograficznych we Wrocławiu jako redaktor kartografii. W tym czasie była działaczką "Solidarności". W 1977 r. ukończyła studia podyplomowe w zakresie architektury i urbanistyki na Politechnice Wrocławskiej. Pracowała także okresowo jako nauczycielka w ognisku przedszkolnym i nauczyciel geografii. Była także prezesem koła Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek. Otrzymała także misję kanoniczną do pracy w poradnictwie rodzinnym.

W czasie studiów należała do Centralnego Ośrodka Duszpasterstwa Akademickiego "Czwórka" we Wrocławiu, którego twórcą był sługa Boży ks. prałat Aleksander Zienkiewicz. Ks. Zienkiewicz wywierał ogromny wpływ na życie duchowe wielu pokoleń wrocławskiej młodzieży w okresie bezbożnego terroru i agresywnego komunizmu. Ukazywał młodym ludziom, jak w praktyce urzeczywistniać najwyższe ideały Ewangelii: miłość Boga i człowieka. Anna (s. Maria Kolbe) - wówczas studentka Uniwersytetu Wrocławskiego, stała się jedną z bardziej zaangażowanych osób w tejże wspólnocie. Tak czytamy we wspomnieniu s. Józefy Marii Prodeus, z którą wspólnie brały udział w spotkaniach d   uszpasterstwa:

Ania była zawsze pierwsza do pomocy, do ofiarowania swego czasu, podtrzymania na duchu, pogodna. Jej ofiarność i pomoc drugiemu człowiekowi wynikała z głębokiego życia wewnętrznego, ze zjednoczenia z Jezusem... Jej kryształowa dusza i pełna ofiarności postawa, oddana Bogu i ludziom, była widoczna również na studenckich pielgrzymkach na Jasną Górę. Bardzo czciła Matkę Bożą Częstochowską. Była wielką patriotką. Była dumna z faktu, że jej tato brał udział jako żołnierz Armii Andersa w walce pod Monte Cassino.

W duchu całkowitego zawierzenia Niepokalanej swego życia, w tak trudnych czasach dla naszej Ojczyzny, w 1983 r. wyjechała jako jedna z czwórki Polek do Japonii, aby tam wstąpić do Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rycerstwa Niepokalanej. Była przyjęta do zgromadzenia przez jego Założyciela o. Mieczysława M. Mirochna, który spełniając pragnienie Szaleńca Niepokalanej, aby powstał kiedyś Niepokalanów żeński, założył to zgromadzenie po wybuchu bomby atomowej w Nagasaki. Po dwuletniej nauce języka japońskiego, rozpoczęła w 1985 r. postulat, otrzymując imię zakonne Maria Kolbe. Po odbytym dwuletnim nowicjacie i złożeniu pierwszych ślubów zakonnych 8 grudnia 1987 r., wróciła do Polski w 1988 r., do tworzącej się wspólnoty Niepokalanowa żeńskiego w Strachocinie.

W latach 1990-1993 uczęszczała na Prymasowskie Studium Życia Wewnętrznego w Warszawie. W 1994 r. zgromadzenie wydelegowało s. Marię Kolbe do pracy na nowej placówce w Niepokalanowie. Pełniła tam dwukrotnie funkcję przełożonej klasztoru, a w latach 1995-2001 pracowała w Wydawnictwie Ojców Franciszkanów. Była redaktorem naczelnym "Małego Rycerzyka Niepokalanej" - czasopisma dla dzieci, którego początki sięgają czasów św. Maksymiliana, a który wznowiony został po wielu latach przerwy dzięki zaangażowaniu s. Marii Kolbe. W tym czasopiśmie starała się przekazać dzieciom miłość do Boga, do Niepokalanej i ducha umiłowania Ojczyzny, którym sama się odznaczała.

1 lutego 2001 r. - w wigilię wspomnienia Matki Bożej Gromnicznej i Dnia Życia Konsekrowanego, uległa wypadkowi samochodowemu, który naznaczył s. Marię Kolbe długoletnim cierpieniem. Będąc całkowicie niezdolna do samodzielnej egzystencji, otoczona troską sióstr, dopełniała swego życia oddanego Bogu przez Niepokalaną. Czy to cierpienie s. Marii Kolbe było wypełnieniem napisanej przez nią w 1996 r. modlitwy?

Panie Boże, dziękuję Ci za wszystkie cierpienia i proszę Cię, mój Panie, abyś je stokrotnie pomnożył, jeżeli takie jest Twoje upodobanie. Tego najbardziej pragnę, abyś nie oszczędzał mnie, gdy mnie nawiedzasz cierpieniem, ponieważ wypełnienie Twojej Woli jest dla mnie największą radością.

TM/red.

 

PRZECZYTAJ TAKŻE

DZIAŁALNOŚĆ
WYDAWNICZA